Patricia Den Tandt laat bij de onthulling van haar Antwerpse spoor nog niet in haar kaarten kijken. Gisteren publiceerde ze twee nieuwe fictieve brieven, de vorm die ze gekozen heeft om uiteindelijk aan te tonen dat De Rechtvaardige Rechters in de Sint-Laurentiuskerk in Antwerpen zit. Maar nieuwe elementen komen daarin niet naar boven.
In de brieven kruipt ze in de huid van Julienne Minne, de weduwe van hoofdverdachte Arsène Goedertier. Ze correspondeert met haar goede vriendin Maria Joliet. Die was ooit verloofd met een jong gestorven broer van Arsène Goedertier. Ze was ook de zuster van Oscar Joliet, een prominent geestelijke van het Gentse bisdom.
De volgende brief verschijnt op zondag 21 februari.
De Facebook-groep waarmee Patricia Den Tandt steun hoopt te vinden, voor haar theorie, telt ondertussen 72 leden.
Posts tonen met het label Julienne Minne. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Julienne Minne. Alle posts tonen
maandag 15 februari 2010
zondag 7 februari 2010
Voorlaatste stap in Antwerpse theorie
Patricia Den Tandt is bezig met de voorlaatste stap in de publicatie van haar Antwerpse theorie. De vrouw uit Zulte, die al bijna vijftien jaar naar het gestolen paneel op zoek is, is ervan overtuigd De Rechtvaardige Rechters in de Sint-Laurentiuskerk in Antwerpen zit. Ze ontvouwt haar theorie op haar website in zeven stappen. Nu de zesde stap dus.Ze focust daarbij op Julienne Minne, de weduwe van hoofdverdachte Arsène Goedertier. "Ik blijf erbij dat bij de meeste theorieën, de situatie en de persoon van Julienne te veel verwaarloosd zijn", schrijft ze vandaag op het Speurrforum, de website waar Lam Godsspeurders elkaar treffen. "Julienne bevond zich in een hopeloze, uitzichtloze en verschrikkelijke situatie!"
De voorbije weken reconstrueerde Den Tandt het leven van Minne na de dood van haar man aan de hand van fictieve brieven tussen haar en Marie Joliet. Joliet, zus van de latere hulpbisschop Oscar Joliet, was ooit verloofd geweest met Adhémar Goedertier, een broer van Arsène. Adhémar stierf jong, nog voor het huwelijk, maar zijn verloofde bleef deel uitmaken van de familie Goedertier.
De zesde stap is een langgerekte hink-stap-sprong. Zes brieven heeft Minne nu al geschreven, telkens met een antwoord van Joliet. De volgende brief wordt voor 14 februari aangekondigd.
Veel wijzer worden we er nog niet van maar ik signaleerde al dat Patricia Den Tandt iemand is om in de gaten te houden. Ze maakte indruk met haar onderzoek naar de financiële situatie van Arsène Goedertier, hoofdverdachte in deze zaak. Als eerste bracht ze een uitvoerige geschiedenis van Plantexel, het bedrijf van Arsène Goedertier dat van 1928 tot 1934 palmolieplantages exploiteerde in de toenmalige kolonie Congo.
Op het Speurrforum beloofde ze vandaag vuurwerk. Als haar zevende en laatste stap het niveau van het Plantexelonderzoek haalt, dan twijfelen we daar niet aan.
dinsdag 7 juli 2009
Waarom het niet in Lede zit (of misschien toch)

Volgens een recent opgedoken getuigenis ging Julienne Minne (links op de foto), de weduwe van Arsène Goedertier, met een “pak in het zwart gewikkeld” naar een gebouw in Lede, vlakbij Wetteren. Ze liet zich voeren door een taxi.
Morgen heb ik over dit spoor een gesprek met de federale politie.Het is een interessante getuigenis (ook al door de identiteit van de getuige), maar moeten we nu dat gebouw in Lede ondersteboven keren?
Ik vind van niet. En daar zijn minstens zeven argumenten voor (met dank ook aan het SpeuRRforum, waar over dit spoor een boeiende discussie loopt):
- De getuigenis komt van de zoon van de taxichauffeur, een verhaal uit tweede hand dus. De getuige lijkt betrouwbaar, maar hij hoorde het verhaal veertig jaar geleden vertellen. Dat is lang, heel lang geleden.
- Op 9 mei 1935 loofde het gerecht een premie van 25.000 Belgische frank uit “aan hem, die aan het Gerecht of aan een der Geestelijken gehecht aan voormelde Hoofdkerk inlichtingen zal verschaffen die de ontdekking van het vermiste paneel zullen medebrengen”. Als de taxichauffeur daarvan wist, waarom zweeg hij dan?
- Julienne Minne kon zelf met de auto rijden. Waarom liep ze dan het risico door een taxi te nemen? (Daar valt tegen in te brengen dat pas vijf maanden na het overlijden van Arsène Goedertier uitlekte dat hij de hoofdverdachte was. Die eerste maanden liep Minne dus nog niet in de kijker.)
- Volgens de taxichauffeur legde Minne het pak op de achterbank van de taxi. Paste een paneel van anderhalve meter lang zomaar op de achterbank van een auto uit die tijd? Goedertier zelf bijvoorbeeld had met een Chevrolet gereden en Karel Mortier toonde aan dat je een paneel zeker niet plat kon leggen op de achterbank omdat een Chevrolet eenvoudigweg niet breed genoeg was.
- Op 3 september 1936 schreef Julienne Minne een brief die haar zaakwaarnemer pas na haar dood mocht lezen. Daarin herhaalde ze dat haar man onschuldig was en zij nergens van op de hoogte was geweest. Ze vraagt haar zaakwaarnemer 25.000 frank uit haar kluis te nemen (het deel van losgeld dat betaald was) en aan het bisdom te bezorgen. Ze had dat zelf al in november 1935 willen doen maar Valère Goedertier, de broer van Arsène, had haar gezegd dat ze beter nog wat wachtte met dat gebaar. Een brief die moeilijk te rijmen valt met de manoeuvres in Lede.
- Als het hele verhaal toch klopt, dan wil dat nog niet zeggen dat in dat “pak in het zwart gewikkeld” De Rechtvaardige Rechters zat. Enkele pv’s in het gerechtelijke dossier laten vermoeden dat Arsène Goedertier wel eens in schilderijen handelde en die dus mogelijk vervoerde in zijn Chevrolet.
- Als in het pak dan toch De Rechtvaardige Rechters zat en Julienne Minne het pak achterliet in het gebouw in Lede, dan bevond het er zich 75 jaar geleden, dat klopt, maar dat betekent nog niet dat het er vandaag nog zit.
Zeven argumenten om voorzichtig te zijn. Maar geen van de argumenten veegt het spoor naar Lede zomaar van tafel.
Labels:
auto,
bergplaats,
Julienne Minne,
Lede
woensdag 24 juni 2009
“Weduwe Goedertier ging met paneel naar Lede”
De weduwe van hoofdverdachte Arsène Goedertier liet zich kort na het overlijden van haar man naar een gebouw in het Oost-Vlaamse Lede brengen per taxi. Ze had een groot pak bij zich dat volgens de taxichauffeur De Rechtvaardige Rechters bevatte. Dat zegt de zoon van de taxichauffeur, die ik toevallig op het spoor kwam. Hij doet hier voor het eerst zijn verhaal. Als het allemaal klopt (en tot dusver vond ik nog geen enkel bewijs dat het niet klopt), dan is zijn vader de eerste en voorlopige enige getuige die het gestolen paneel nog gezien heeft. Zitten de Rechters in Lede?
De 56-jarige man uit het Gentse, wiens naam ik nog niet kan vrijgeven, vertelt hoe hij in de jaren 60 een gesprek tussen zijn vader en oom hoorde in het huis van die oom in Wetteren. “Mijn vader begon te vertellen dat hij de weduwe van Goedertier vervoerd heeft per taxi toen hij nog taxichauffeur was bij de firma Piscador in Wetteren, een taxibedrijf.”
De taxichauffeur haalde Julienne Minne, Goedertiers weduwe, op in haar woning in de Wegvoeringstraat in Wetteren. Hij moest bij zijn aankomst daar het achterportier van zijn wagen openen. De vrouw legde een groot pak op de achterbank, met de grootte en vorm van De Rechtvaardige Rechters. “Die dame was in het bezit van één pak, in het zwart gewikkeld – in de tijd was er zo een materie van geweven stof die bewerkt was in pikzwart –, waarvan mijn vader vermoedde dat de inhoud het paneel was.”
De 56-jarige man uit het Gentse, wiens naam ik nog niet kan vrijgeven, vertelt hoe hij in de jaren 60 een gesprek tussen zijn vader en oom hoorde in het huis van die oom in Wetteren. “Mijn vader begon te vertellen dat hij de weduwe van Goedertier vervoerd heeft per taxi toen hij nog taxichauffeur was bij de firma Piscador in Wetteren, een taxibedrijf.”De taxichauffeur haalde Julienne Minne, Goedertiers weduwe, op in haar woning in de Wegvoeringstraat in Wetteren. Hij moest bij zijn aankomst daar het achterportier van zijn wagen openen. De vrouw legde een groot pak op de achterbank, met de grootte en vorm van De Rechtvaardige Rechters. “Die dame was in het bezit van één pak, in het zwart gewikkeld – in de tijd was er zo een materie van geweven stof die bewerkt was in pikzwart –, waarvan mijn vader vermoedde dat de inhoud het paneel was.”
In Lede, ongeveer 7 kilometer verder, zette de taxi haar af aan een gebouw dat vandaag nog steeds bestaat. Ze ging er binnen met het zwarte pak. “En hij moest daar wachten. En na een hele tijd is ze teruggekeerd zonder dat pak.” Ze verzocht de chauffeur haar naar het station van Lede te brengen. “En daar is het bij gebleven. In Lede is ze het station binnengegaan, dat heeft mijn vader nog gezien. En waar ze naartoe reed, dat weet mijn vader dus niet. Het leek hem zeer waarschijnlijk dat ze richting Aalst en dus Brussel ging. Want zoniet had ze evengoed gebruik kunnen maken van de taxi om terug te keren naar Wetteren, dat zou minder gekost hebben, want mijn vader, of de firma Piscador moest ze toch betalen om mijn vader te laten terugkeren naar Wetteren.”
Arsène Goedertier is nog steeds de hoofdverdachte van de diefstal van het Lam Gods-paneel. Hij woonde in Wetteren maar kende Lede zeer goed. Hij was daar geboren, en veel van zijn familieleden woonden daar nog, onder meer Hilaire Goedertier, de koster van de Sint-Martinuskerk in Lede.
De diefstal in de Sint-Baafskathedraal in Gent vond plaats in de nacht van 10 op 11 april 1934. Goedertier stierf op 25 november 1934. Volgens de officiële versie nam hij het geheim in zijn graf mee.
Een tweede Lam Gods-paneel dat samen met De Rechtvaardige Rechters gestolen werd, werd op 28 mei 1934 in het Noordstation van Brussel aangetroffen. Het was verpakt in zwart wasdoek.
(Om een toeloop van nieuwsgierigen te vermijden, verkiezen we de exacte plaats waar de weduwe Goedertier met het pak uitstapte nog niet vrij te geven.)
(Om een toeloop van nieuwsgierigen te vermijden, verkiezen we de exacte plaats waar de weduwe Goedertier met het pak uitstapte nog niet vrij te geven.)
Labels:
Julienne Minne,
Lede
Abonneren op:
Posts (Atom)